Το κούρεμα.


    Το κούρεμα των γιδοπροβάτων γινόταν κυρίως τον Ιούνιο μήνα. Άρχιζε από το πρωί και διαρκούσε μέχρι το απόγευμα. Για τους κτηνοτρόφους έπαιρνε πανηγυρικό χαρακτήρα, γιατί με το πολύτιμο μαλλί θα έκαναν ρούχα, στρωσίδια, σκεπάσματα και όσο θα περίσσευε θα το πουλούσαν για να εξοικονομήσουν χρήματα για άλλα αναγκαία πράγματα της οικογένειας. Στα μεγάλα κοπάδια ο κάθε κτηνοτρόφος κούρευε τα δικά του σφαχτά. Το μεσημέρι της μέρας εκείνης γινόταν γερό φαγοπότι με ψητά, φαγητά, πίττες, ρυζόγαλο και κρασί.

Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν για την κουρά.


    Από τις αρχές Απρίλη, οι κτηνοτρόφοι τροχούσανε τα ψαλίδια τους. Το πρατοψάλιδο για τα πρόβατα και το τραγοψάλιδο για τα γίδια. Όταν ακόμα βρίσκονται στα χειμαδιά, κωλοκρίζουν τα γαλάρια για να παίρνουν αέρα αλλά και για να διευκολύνονται οι ίδιοι στο άρμεγμα. Κουρεύουν δηλαδή την κοιλιά και την γενετήσια περιοχή των προβάτων.

α. Πρατοψάλιδο. Έπρεπε να έχει στενή λάμα ώστε να εισχωρεί στα μαλλιά των προβάτων.

β. Τραοψάλιδο. Ήταν φαρδύτερο και μεγαλύτερο από το πρατοψάλιδο.

γ. Ψαλίδι "αρχαίου τύπου". Το ψαλίδι μέχρι τον ΙΔ΄ αιώνα μ. Χ. αποτελούταν από δυο βραχίονες ενωμένους στη μια άκρη τους με ένα έλασμα τύπου σούστας (κάτι σαν την σημερινή τσιμπίδα). Ονομαζόταν περιφραστικά διπλή μάχαιρα.

δ. Κουρεύτρα. Ο κούρος των γιδιών είναι διαφορετικός από αυτόν των προβάτων. Γινόταν με το γίδι όρθιο και ακινητοποιημένο στην κουρεύτρα. Έμπηγαν δηλαδή μια φούρκα στο έδαφος και εκεί μέσα ακινητοποιούσαν το κεφάλι του γιδιού. Όταν απελευθερωνόταν το γίδι από την κουρεύτρα ήταν γεμάτο ψαλιδιές και γενικά σε άθλια αισθητική κατάσταση. Εκείνο που σεβόταν ο κουρευτής και δεν το έκοβε ήταν το γένι του τράγου.