Τι εννοούμε με τον όρο σπογγαλιεία και πως γίνεται.


    Είναι η αλιεία των σπόγγων. Στην Ελλάδα είναι πολύ αναπτυγμένη και μ' αυτήν καταγίνονται οι κάτοικοι πολλών νησιών της Ελλάδας, όπως Αίγινας, Ύδρας, Σύμης, Χάλκης, Καστελλόριζου και προπάντων της Καλύμνου που θεωρείται το νησί των σφουγγαράδων και που κατά την αναχώρησή τους, στις αρχές του καλοκαιριού, γίνονται μεγάλες γιορτές. Με την σπογγαλιεία ασχολούνται, εκτός από τους Έλληνες που κρατούν τα σκήπτρα, και οι Ιταλοί, οι Σύριοι, οι Άραβες, αλλά σε μικρότερη κλίμακα.

    Στη Μεσόγειο η σπογγαλιεία αρχίζει στο τέλος του Απρίλη και τελειώνει τον Οκτώβρη.

    Γίνεται με πολλούς τρόπους. Με καμάκι τετράαιχμο στηριγμένο σ' ένα μακρύ κοντάρι. Με καμάκι ψαρεύουν σε μικρά βάθη 8-10 μέτρα. Χωρίς αναπνευστικές συσκευές οι δύτες ψαρεύουν σε βάθη μέχρι 50 οργιές. Ο δύτης καταδύεται σ' αυτό το βάθος με τη βοήθεια μιας πέτρας βάρους 8-10 κιλών, ενώ είναι δεμένος από τη μέση μ' ένα χοντρό σχοινί με το καΐκι. Όταν φτάσει στο βυθό, κόβει μ' ένα μαχαίρι όσα σφουγγάρια προλάβει και τα ρίχνει σε μία απόχη που είναι κρεμασμένη στη μέση του. Μετά αναδύεται. Το ψάρεμα μ' αυτόν τον τρόπο είναι επικίνδυνο κι όχι αποδοτικό, γιατί ο δύτης δεν μπορεί να καθήσει πάνω από 3 περίπου λεπτά στο βυθό χωρίς αέρα.

    Ο δύτης με σκάφανδρο μπορεί να κατέβει σε βάθος μέχρι 25 οργιές και μπορεί να μείνει στο βυθό μέχρι 2 περίπου ώρες.

    Το σκάφανδρο αποτελείται από μία αεραντλία, σωλήνες και μια πλαστική αδιάβροχη στολή για το δύτη. Στο κεφάλι του ο δύτης φοράει ένα σιδερένιο κράνος με γυαλί στο μέρος του προσώπου, για να βλέπει. Στο κράνος αυτό καταλήγει και ο αεροσωλήνας, που του μεταφέρει από το καΐκι τον αέρα.

    Επίσης σπόγγοι ψαρεύονται και με "γκαγκάβα". Η γκαγκάβα είναι ένα βαρύ δίχτυ με στόμιο 5-10 μ. Το πλαίσιο του στομίου είναι από την κάτω μεριά σιδερένιο και αιχμηρό και από την πάνω μεριά ξύλινο. Όταν το δίχτυ φτάνει στο βυθό, στέκεται πάντα κατακόρυφο το στόμιο και όταν ρυμουλκηθεί ξεριζώνει από τον πυθμένα σφουγγάρια.

    Σήμερα στη σπογγαλιεία χρησιμοποιούνται και οι πλαστικές στολές των βατραχανθρώπων με τις φιάλες αέρα στην πλάτη του δύτη.

    Τα σφουγγάρια που μαζεύονται απλώνονται πάνω στο κατάστρωμα του πλοίου, για να βγει από μέσα η ζωντανή ουσία (γάλα του σπόγγου). Μετά τα κρεμάνε για 10 περίπου ώρες στο νερό, για να τα βγάλουν, μετά να τα πατήσουν, να τα ξαναπλύνουν και να τα ξεράνουν. Κατόπιν στέλνονται στην αγορά, όπου ταξινομούνται κατά ποιότητες, μεγέθη και είδη.

    Η δουλειά του δύτη είναι επικίνδυνη και συχνά οι δύτες πεθαίνουν από παθήσεις της καρδιάς ή του νωτιαίου μυελού.