Παλιοί και νεότεροι μέθοδοι αλιείας


α) Η αλιεία με ηλεκτρισμό. Στήνονται, σ' ορισμένα σημεία, δίχτυα ή φράχτες. Από την αντίθετη μεριά, με αδιάκοπο ή εναλλασσόμενο ρεύμα, τα ψάρια αναγκάζονται να πάνε προς τα δίχτυα ή τα φράγματα και εκει πιάνονται από τους ψαράδες.


β) Ψάρεμα με τράτα. Μικρό αλιευτικό πλοίο, συνήθως πλατύ και μεγάλης αντοχής, εφοδιασμένο με μεγάλο σάκο. Το ψάρεμα με τράτα γίνεται με μια μεγάλη συρόμενη σαγήνη (γρίπο) μακριά από την ακτή. Σαρώνει το βυθό και μαζεύει στο σάκο ότι βρίσκει.


γ) Με δίχτυα. Απλούστερος και συνηθέστερος τρόπος είναι η αλιεία με τα δίχτυα. Ανάλογα με το ψάρι που επιδιώκει να πιάσει ο ψαράς, είναι κατασκευασμένο και το δίχτυ. Αν πρόκειται, για μικρά ψάρια (σαρδέλες, μπαρμπούνια, γαρίδες κ.ά.), το δίχτυ είναι κατασκευασμένο από ψιλό νήμα κι έχει μικρές τρύπες. Αν πρόκειται για μεγάλα ψάρια, το δίχτυ είναι χοντρό και γερό και τ' ανοίγματα μεγάλα. Πάνω στο δίχτυ είναι δεμένοι φελλοί και βαρίδια. Τα δίχτυα διακρίνονται σε δίχτυα βυθού και σε δίχτυα επιφάνειας.


δ) Ψάρεμα με γρι_γρι. Όνομα αλιευτικού συγκροτήματος, το οποίο αποτελείται από ένα καΐκι που σέρνει από πίσω του 5-6 βάρκες· αυτές φέρνουν στο πίσω μέρος από μια μεγάλη λάμπα η οποία ανάβει με υγραέριο ή ασετυλίνη και δίνει πολύ δυνατό φως με το οποίο προσελκύονται τα ψάρια. Το ψάρεμα γίνεται με δίχτυα και κυρίως τη νύχτα.

ε) Η Πεζότρατα: Σήμερα έχει καταργηθεί για την μεγάλη καταστροφή που προκαλούσε στο γόνο των ψαριών.

στ) Νταλιάνι ή Θυννείο: Παλιός τρόπος ψαρέματος.

ζ) Η αλιεία με αγκίστρι και πετονιά. Είναι η ατομική αλιεία, συνήθως ερασιτεχνών ψαράδων, που δε χρησιμοποιούν βάρκες ή άλλα μέσα για πιο συστηματικό ψάρεμα.

η) Υποβρύχια αλιεία. Στην ανάπτυξη της υποβρύχιας αλιείας οδήγησε το επιστημονικό ενδιαφέρον για την εξερεύνηση του βυθού των θαλασσών. Το ψαροτούφεκο, που χρησιμοποιείται στην υποβρύχια αλιεία, κατασκευάζεται από ένα είδος αλουμινίου για να είναι ελαφρύ. Μ' αυτό, και χρησιμοποιώντας βέλη, σκοτώνονται τα ψάρια ή τα άλλα θαλάσσια ζώα. Τα εξαρτήματα του δύτη είναι: στολή από ελαστικό που δεν τη διαπερνάει το νερό, προσωπίδα, ζώνη, μαχαίρι, βατραχοπέδιλα, μετρητής βάθους, μετρητής πίεσης, ρολόι και αναπνευστική συσκευή με πιεσμένο αέρα. Τέτοιοι αλιείς είναι οι σφουγγαράδες και οι αλιείς μαργαριταριών.


θ) Η αλιεία με το φράξιμο καλαμιών ή κλαδιών. Με καλαμένια φράγματα κατασκευάζονται παγίδες στα στόμια των ιχθυοτροφείων, χωρίς να εμποδίζεται η ροή των νερών. Έτσι τα ψάρια δεν μπορούν να διαφύγουν και πιάνονται εύκολα. Ο τρόπος αυτός αλιείας χρησιμοποιείται στα ρηχά νερά.

 

 

Τι εννοούμε με τον όρο αλιεία και ποιες οι διακρίσεις της.


    Με τον όρο αλιεία, κοινώς ψάρεμα, χαρακτηρίζεται γενικά η τέχνη (τρόπος), καθώς και όλη η δραστηριότητα, με την οποία γίνεται η σύλληψη και απόσπαση των ιχθύων και άλλων υδροβίων ζώων από τον βιότοπό τους, (θάλασσες, λίμνες, ποτάμια, ιχθυογενετικούς σταθμούς κ.λ.π), είτε για τροφή είτε για βιομηχανικούς σκοπούς (παραγωγή ιχθυαλεύρων, ελαίων, λιπασμάτων κλπ.).

Είδη αλιείας

1. Η Αλιεία βασικά διακρίνεται σε θαλάσσια και εσωτερικών υδάτων (λιμνών, ποταμών). Η Θαλάσσια αλιεία τυγχάνει πολλών διακρίσεων όπως:
-Ατομική αλιεία (μικρής έκτασης χειρωνακτική) και Μεγάλη αλιεία ή βιομηχανική αλιεία, (με χρήση μηχανοκινήτων σκαφών για αλιεία μεγάλων ποσοτήτων ψαριών).
-Παράκτια αλιεία (inshore fishery)και Αλιεία βαθέων υδάτων ή Αλιεία ανοικτής θάλασσας ή Ωκεάνια αλιεία ή Υπερπόντια αλιεία (offshore fishery).
-Αλιεία επιφανείας (αφρόψαρων όπως τόνοι, παλαμίδες, ρέγγες, κολιοί, σαρδέλες κ.ά.) και Αλιεία βυθού (π.χ. για γλώσσες, μπακαλιάρους, μπαρμπούνια κ.ά.).
-Αλιεία χειρωνακτική και σε Αλιεία μηχανοκίνητη.


2.
Επίσης εκ της ιδιότητας των ασχολουμένων με την αλιεία αυτή διακρίνεται σε Ερασιτεχνική αλιεία και σε Επαγγελματική αλιεία (ειδικά για βιοποριστικούς λόγους).

                                     

 

Ιστορική Αναδρομή

Η αλιεία στα παλιά χρόνια.


    Η αλιεία, όπως και η γεωργία είναι μια μορφή πρωτογενούς παραγωγής.

    Ιστορικά, τα θαλάσσια μαλάκια ήταν μεταξύ των πρώτων ειδών διατροφής του ανθρώπου και ιδιαίτερα οι αχηβάδες, τα μύδια και τα στρείδια. Αυτό αποδείχθηκε από τον εντοπισμό σε πολλές περιοχές σε ολόκληρο τον κόσμο σωρών από αυτά. Οι λόφοι καλούνται και "κόπροι της κουζίνας" (δανέζικος όρος).


    Ο προϊστορικός άνθρωπος, όταν ψάρευε, δεν ήξερε ακόμη να χρησιμοποιεί, ούτε το δίχτυ ούτε και το αγκίστρι, άλλωστε και τα δυο αυτά δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί. Τα ψάρια τα έπιανε, είτε με το χέρι είτε χρησιμοποιούσε ένα μυτερό ξύλο για να τα καρφώνει. Ο τρόπος αυτός χρησιμοποιείται ακόμη από πολλούς πρωτόγονους λαούς και σήμερα, ενώ τον χρησιμοποιούν και οι δικοί μας ψαράδες για τα χταπόδια κλπ. (το καμάκι).

    Αργότερα, άρχισε να χρησιμοποιεί και το βέλος, για να χτυπάει τα ψάρια που βρίσκονται στα ανάβαθα νερά. Τον τρόπο αυτό του χρησιμοποιούν ακόμη πρωτόγονες φυλές.

    Στη νεολιθική περίοδο κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα αγκίστρια από κόκαλο ή ξύλο με τη μορφή περίπου που τα ξέρουμε και σήμερα. Στην εποχή του σίδερου χρησιμοποιούνται πλέον αγκίστρια από σίδερο, που δε διέφεραν σχεδόν καθόλου από τα σημερινά. Το ψάρεμα με το καλάμι πρέπει να εμφανίστηκε πολύ αργότερα και σε περιοχές που είχαν βράχους στις ακτές.

    Αρχικά τα ψάρια καταναλώνονταν αμέσως μετά την αλίευσή τους. Αργότερα όμως, από ανάγκη, αναπτύχθηκαν τεχνικές για τη διατήρηση των ψαριών με ξήρανση, κάπνισμα, πάστωμα (άλιση) και ζύμωση.