Λίγα λόγια για το αλώνισμα.

 


    Σχεδόν κάθε σπίτι, έξω από την πόρτα της αχερώνας του, είχε το αλώνι του. Τα προϊόντα του αλωνίσματος ήταν το άχερο (ζωοτροφή) και ο καρπός (ανθρωποτροφή). Το σιτάρι το αλώνιζαν όπως το μετέφεραν από το χωράφι. Την σίκαλη όμως πρώτα τη στουμπούσαν και την ξεδιάλεγαν παίρνοντας έτσι το σάλωμα, το τόσο απαραίτητο για την κατασκευή σκεπών και για δεματικά. Στη συνέχεια, ότι απέμεινε το αλώνιζαν (το τσάκιζαν όπως έλεγαν) για άχερο.

 

Εργαλεία Αλωνίσματος

Ποια εργαλεία χρησιμοποιούσαν κατά το αλώνισμα.

α. Καμουτσίκι. Το ήθελαν για να σαλαγούν τα ζώα όταν αλώνιζαν.

β. Δικούλι. Είναι το ξύλινο δικριάνι. Αλλού λέγεται και τρικούλι. Ήταν απλό και αδάπανο εργαλείο και δεν έλειπε από κανένα σπίτι. Χρησιμοποιούταν μαζί με το δικριάνι, στο αλώνισμα για το γύρισμα του αλωνιού, στο ξαχύρισμα του αλωνισθέντος προϊόντος και στην συγκομιδή του σανού.

γ. Αγκούτσα. Στα μεγάλα αλώνια, δεν αλώνιζε ένα ζώο παρά δυο και τρία μαζί. Σ΄ αυτήν την περίπτωση τα ζώα "συγκαιριάζονταν" το ένα με το άλλο, με τις θηλιές που έφεραν στο λαιμό τους και το τελευταίο συνδεόταν με το σχοινί του στροερού. Η αγκούτσα, που έφερε στην άκρη του το σχοινί του στροερού , περνούσε στη θηλιά του ζώου. Η αλλαγή γινόταν με αποσύνδεση της αγκούτσας, στροφή των ζώων και επανασύνδεση.